Wspomnienia wracają, tu uczyły się pokolenia. Co pamiętasz z życia gorlickiej „Dwójki”? [QUIZ]

Historia „gorlickiej Dwójki” jest mocno związana z samym budynkiem przy Placu Kościelnym, który powstał w 1892 roku i przez dekady służył edukacji w różnych odsłonach. Najpierw działała tu Szkoła Żeńska (1892–1948), równolegle w tym miejscu funkcjonowało też Seminarium Nauczycielskie (1925–1936), a po wojnie – już jako szkoła miejska – Szkoła Podstawowa nr 2 (1948–2004). Dziś budynek jest częścią gorlickiego magistratu, ale jego mury wciąż „pamiętają” dziecięce głosy i szkolne rytuały.

Decyzja o rozwiązaniu Szkoły Podstawowej nr 2 zapadła w 2004 roku, a w miejnej narracji podkreśla się, że tradycje szkoły miało kontynuować Gimnazjum Nr 1, przeniesione później do budynku przy ul. Piękna. Dla wielu gorliczan to jednak nie była zwykła administracyjna zmiana, tylko symboliczne „ucięcie” ciągłości miejsca, które scalało pokolenia. Już po kilku latach od zamknięcia wracał temat tablicy, izby pamięci, ocalenia sztandaru i szkolnych kronik – bo w takich pamiątkach ludzie szukają dowodu, że ich szkolny świat był realny, a nie „tylko wspomniany”.

Od 1970 roku patronką Szkoły Podstawowej nr 2 w Gorlicach była Urszula Gruszczyńska-Hermachowa – postać, która nadała szkolnej pamięci szczególny ciężar i sens. Na profilu „Gorlicka Dwójka” przypomina się ją jako nauczycielkę, harcmistrzynię i wielką patriotkę.

Sentyment do „Dwójki” wraca falami: na spotkaniach klasowych, w komentarzach pod archiwalnymi zdjęciami, w rozmowach rodziców z dziećmi. Już w 2008 roku w lokalnej dyskusji wybrzmiewało przekonanie, że nie wolno odbierać pokoleniom gorliczan miejsca, które jest źródłem ich najpiękniejszych wspomnień, a także potrzeba ocalenia szkolnych pamiątek: sztandaru, kronik i „złotej księgi”. Te emocje nie zniknęły – po prostu dojrzewały.

Symbolicznym domknięciem pewnego etapu było odsłonięcie tablicy upamiętniającej działalność edukacyjną i patronkę byłej Szkoły Podstawowej nr 2. W przekazie miasta mocno wybrzmiała historia samego budynku oraz postać Urszuli Gruszczyńskiej-Hermachowej. Dla wielu absolwentów tablica jest jak punkt zaczepienia: można podejść, zatrzymać się, opowiedzieć dziecku „tu była moja szkoła”.